Λευκό κουστούμι..

02Σεπ 2008

Πυροβολώ εαυτό με κουστούμι λευκό

Προκαλώ τον γυμνό να σταθεί δυνατό

Του Αδάμ η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή

Σαν χωρέσει στο σώμα του η Εύα, αρχίζει η ζωή..

Της αλήθειας το δρόμο τραβώ

Τον χαράζω στο χάρτη εγώ

Δεν αφήνω το χθες ξανά να σταθεί

Για το αύριο δεν κάνω καμία ευχή..

Ζωγραφίζω το χρόνο με μια πινελιά

Της στιγμής το τραγούδι κρατάω αγκαλιά

Αμαρτία δεν είναι να ζεις

Αδικία μεγάλη -στο τέλος- χαμένος θα βγεις..

Ο θεός ο δικός μου δεν είν τιμωρός

Πως μπορεί τότε να ναι ο εαυτός μου δειλός

Μες στη μέση του κόσμου μονάχος εγώ..

Δεν δαγκώνω το μήλο, προτιμώ τη ζωή μου να στύψω, να πιω..

Του χυμού την ουσία μη ψάχνεις παντού

Κι αν το ρούχο μου είναι ενός άλλου καιρού

Το χαρίζω σε Σένα που είσαι κοντά

Μη κρυώσεις καρδιά μου, κι ας είναι αργά..

αφιερωμένο σε ένα Λιοντάρι που..

επιστρέφει στη φύση Του..

L.N.E

Tags: έμμετρες σκέψεις, αφιερωμένα

Read more: http://angels.pblogs.gr/tags/afieromena-gr.html#ixzz31ssgZbby

Ανατροπή..

28Μαρ 2009

27

Πρωινό

και πάλι τα μάτια μου ανοίγω

έδωσε ο Θεός και μία ακόμη ημέρα ξημερώθηκα

Θερμοκρασία ανεκτή,

με μια ζακετούλα στους ώμους

λέω να κάνω την εκδρομή στα μέρη που αγαπώ

να συναντηθώ με τα νιάτα μου,

να αναπολήσω όσα όνειρα έζησαν

Κοιτώ το ρολόι για να μετρήσω 

πόσο χρόνο παίρνει η ζωή μου

ώρα 9:55

μουσική εύθυμη ακούγεται

κι εγώ συμπληρώνω τις νότες

με ψίθυρους μελωδικούς

Επιστρέφουν στιγμές που τα βιβλία τα χρησιμοποιούσα

ως μέσο μεταφοράς στα ταξίδια μου

στίγματα που τη ζωή μου σφράγισαν

στίγματα που συνυπέγραψα,

τόσο οικεία μου

Μπορώ να ομολογήσω τώρα

πως η ζωή ήταν γενναιόδωρη μαζί μου

παρ΄ όλες τις ανηφοριές,

βρέθηκα σε σταθμούς που το τοπίο με γοήτευε

και οι άνθρωποι φιλόξενα μου φέρθηκαν

Απολαμβάνω τα χρώματα της άνοιξης

τ΄ αρώματα των λουλουδιών,

τη γεύση της θάλασσας στα χείλη μου

κάθε που η ανάμνηση του έρωτα με κυριεύει

Σύντροφος ακριβός η πένα μου

που αν και σταθερά ένοχη τη βρίσκω

για τη μπλε της μελάνη,

έχει τον τρόπο να ζωγραφίζει

ανάγλυφα κι έγχρωμα θέματα

Ακόμα και τώρα επιθυμώ

το αναπάντεχο δώρημα του καλλιτέχνη

ένα σκίτσο, μια προσωπογραφία μου

να έρθει λέει ο ταχυδρόμος

και να μου φέρει μήνυμα από σένα

πως κάποτε με είδες, με αναγνώρισες

πως με κράτησες μέσα στο νου σου σαν οπτασία,

πως με νοστάλγησες, πως με αγάπησες

να δω θα ήθελα τις γραμμές που χάραξες στο χαρτί

για να με σχηματίσεις,

να νιώσω την ανάγκη σου

να γεμίζει της απουσίας σου το κενό

από τη δική μου παρουσία

Επιθυμώ, ναι

και αυτό είναι η αιτία

που προκαλεί τα εντός μου κύτταρα

να μάχονται για την επόμενη ανάσα

αποζητώ την τρέλα, την ανατροπή

το δέρμα της ψυχής νωπό,

τα μάτια λάμπουν

Η ανάμνηση μένει πίσω

το ρολόι μου δείχνει 10:18

συνεχίζω να κοιτώ μπροστά,

συνεχίζω να ονειρεύομαι σε πείσμα του χρόνου

πως θα σε απαθανατίσω..

αφιερωμένο στη Ρένα

L.N.E

Tags: αφιερωμένα, σκέψεις

Read more: http://angels.pblogs.gr/tags/afieromena-gr.html#ixzz31srtWGKv

Νόστος..

29Μαρ 2009

15

Το μονοπάτι που με άφησες

δεν ήταν με ροδοπέταλα στρωμένο

ανάκατο το βρήκα

γεμάτο παπαρούνες

κι ο μόχθος ποτάμι γίνηκε

έως ότου να βάλω τις γωνιές

στην εσοχή του πέλματος

κι έπειτα να το διαβώ

χωρίς την αφή σου οδηγό

Η επανάληψη της υγρασίας,

ο συνωστισμός μεθυσμένων συντρόφων

κι ο αγώνας που σου υποσχέθηκα,

αντάμωναν συχνά

Πάντα μου έλεγες για τη μετα-μόρφωση

για την επιθυμία των θνητών φτερά να βγάλουν

ν΄ απογειωθούν, να σπάσουν τη ρίζα

που τους κρατά αιχμάλωτους

Μετά από ώρες ιδιαίτερης εκμάθησης,

μετά από μετοίκηση σε περιβάλλον εκτός θερμοκηπίου

η απορία έπαψε

Στα μέσα του πελάγους οι σειρήνες σώπασαν

μια πεταλούδα ανυψώθηκε

αθόρυβα κι αυτή

ήρθε και στάθηκε στην υγρή μου κόμη

Η αίσθηση του να είσαι εδώ, πλάι μου πάντα

να με διδάσκεις, να με φροντίζεις, να με αγαπάς

έγινε συμπαγής με το δέρμα μου, η πέτρα ράγισε

και η ανάσα μου μεταλλάχθηκε

Επιβιώνω ασφαλής πια καθώς γνωρίζω

πως από το κύμα παίρνω ώθηση

να φτάσω στον προορισμό μου

Συνεχίζω το ταξίδι που λέγαμε

για να βρεθώ άνοιξη

στο νησί των Φαιάκων

να σκορπίσω τη γύρη

και να κολυμπήσω από εκεί στο μύθο,

που νόστο τον είπαν

όσοι σε γνώρισαν..

Υπόσχεση

στην 

  ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

L.N.E

Tags: αφιερωμένα, σκέψεις

Read more: http://angels.pblogs.gr/tags/afieromena-gr.html#ixzz31srRo65U

Μονόκλινο Σύμπτωμα - Κική Δημουλά

Μονόκλινο Σύμπτωμα - Κική Δημουλά

Mονόκλινο σύμπτωμα Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη. Mε κοιτάζουν σαν ν' απαιτώ θάνατο με θέα. Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα κι είπα να κάνω φέτος διακοπές σε βουνό μη και ξορκίσουν τα θροΐσματα τους δάσους εκείνο το δαιμονισμένο σύνδρομο επιστροφής που κυριεύει αυτοστιγμεί κάθε διαφυγή μου. Aν μ' αγκαλιάσει σκέφτηκα ενός δέντρου ο σάτυρος κορμός μπορεί και να ριζώσω. Kαι στο βουνό τα ίδια. Σαν να 'ταν σιδερένιο το δωμάτιο κι ο καθαρός ανάλαφρος αέρας απέπνεε κλειδαριά. Nα ξεκλειδώσω πάλευα με τα ηρεμιστικά μου αλλά εκείνα ήτανε πιο άρρωστα από μένα. Tα ίδια που έγιναν στην Πύλο η ίδια άτακτος φυγή πρόπερσι από τη Σύρο στην Kαλαμάτα πέρσι τρισχειρότερα γεμάτο το τραίνο και θέλανε τα κλάματα να πάμε πίσω στην Aθήνα με τα πόδια. Tέτοια μανία καταδιώξεώς μου κυριεύει τους τόπους. Nα μου λείπει η απουσία σου; Δεν έρχεται μαζί μου την αφήνω σπίτι. Όρος ρητός της αλλαγής να μην ακολουθήσει. Άπληστο που είσαι Aνεξήγητο. Tόση διαφάνεια καταπάτησες για τη διασφάλισή σου κι έκανες θέρετρό σου τώρα αυτό το ανεξήγητο σύμπτωμα εχθρικό μου. Nα επιστρέφω αμέσως. Mε λεωφορείο ταξί αν πετύχω κανένα φεγγάρι που επιστρέφει κι εκείνο στην πιάτσα του αδειανό. Oλέθρια συνήθεια. Όχι τίποτ' άλλο μα αν δεν μ' αρέσει να δούμε πώς θα επιστρέψω από τον κάτω κόσμο σου Aνεξήγητο.

Απογοήτευση...

Απογοήτευση...

Αυτή η λέξη κυριαρχεί παντού, 
σε όποιο πρόσωπο και να κοιτάξεις 
βλέπεις ένα "παγωμένο" βλέμμα 
να κοιτάζει στο άπειρο και 
να μην ξέρει από που να ελπίζει σε κάτι...

Νιώθω τη ψυχή μου "γεμάτη" 
μα οι λέξεις δεν μπαίνουν σε σωστή σειρά, 
οι σκέψεις είναι τόσες πολλές...

Κάθε μέρα ελπίζω πως κάτι καλό μπορεί να γίνει για ν' αλλάξει άρδην η ψυχολογία όλων...

Αλήθεια, πόσοι έμειναν να είναι αισιόδοξοι για τα επόμενα χρόνια και το τι πρόκειται να γίνει σε τούτη τη χώρα;

ή για την ακρίβεια τι άλλο πρόκειται να γίνει σε τούτη τη χώρα;

- Πως γίνεται σε τούτο εδώ τον τόπο να μην τηρούνται οι νόμοι για όλους;

- Πως γίνεται να επιβάλλονται νέοι φόροι & νέες μειώσειςμισθών αντί να δοθεί έμφαση & προτεραιότητα στην ανάπτυξη;

- Μπορεί ν' αλλάξει σιγά σιγά αυτή η κατάσταση ή οδηγούμαστε με ακρίβεια σ' ενα τεράστιο πισωγύρισμα;

- Πότε επιτέλους μπορούμε να κοιτάξουμε την ουσία των πραγμάτων στη ζωή μας και να μη μένουμε μόνο στο "φαίνεσθαι" ;

Αλήθεια, οι νόμοι μπορούν να τηρηθούν και να εφαρμοστούν για όλους όσους είχαν και έχουν την ευθύνη του κρατικού χρήματος; 

Όλο απάτες & πλαστά επιδόματα βγαίνουν στη δημοσιότητα αλλά γίνεται μόνο τα κατώτερα στελέχη να είναι ένοχα για τέτοιες καταστάσεις; 

Επιπλέον, πως γίνεται να μην έχουν γίνει βήματα για τηνκατάργηση της γραφειοκρατίας που τόσο κακό κάνει στιςεπενδύσεις και δεν μπορούν να γίνουν πολλές καινοτόμες ιδέες πράξη;

Και για ν' αλλάξω λίγο τη διάθεση και το κλίμα, μπήκε ο Μάρτιος (αγαπημένος μήνας γαρ) και περιμένω πως και πως ν' αλλάξει ο καιρός και ν' αρχίσουν οι ζέστες (είμαι παιδί του καλοκαιριού μην τα λέμε πάλι!!) 

Κλείνοντας, να μην ξεχνάτε να χαρίζετε απλόχερα το χαμόγελο σας γιατί κάνει τους γύρω σας ν' ανησυχούν...

υγ. Η ψυχή δεν αγοράζεται με χρήματα αλλά μόνο με αληθινά αισθήματα...  

υγ.2. Οι πράξεις μετράνε, τα λόγια χάνονται...  

υγ.3. Πάνω απ' όλους και όλα είναι η υγεία!! 

Όλοι μας το θεωρούμε δεδομένο μα δεν είναι...

υγ.4. 

Τίτλος: Λίγη ζωή ακόμα
Μουσική: Δημήτρης Κανελλόπουλος
Στίχοι: Δημήτρης Κανελλόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Domenica

Αλλού εγώ τράβηξα και αλλού με πηγαίνεις..
Αλλιώς σε φαντάστηκα και άλλο μου βγαίνεις..
Ποτέ σου δεν ρίσκαρες και πώς να πιστέψεις;
Ποιο μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέξεις;
Κι αυτό είναι το τέλος μας.. Κι αυτή είν' η ζωή μας..
Αυτή είν' η αγάπη μας, δε θά 'ρθει μαζί μας..
Αυτός είναι ο έρωτας που τη λάμψη θαμπώνει..
Αυτή είναι η άγνωστη πλευρά που με λυτρώνει..

Μη με κοιτάς- δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη..
Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη...
Μακάρι νά 'κλεινε η πληγή με μια απλή συγγνώμη...
Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη..

Αυτές οι αλήθειες μας που γίναν κομμάτια..
Τα άπειρα σχέδια στα σκοτεινά δωμάτια.
Απίστευτη ήσουνα, γεμάτη με πάθη.
Στο φως σε περίμενα, μα βράδιασε πάλι...

Κλειδοκόκκαλα...

Κλειδοκόκκαλα...

Κάθομαι σε κάτι κακόγουστα τσιμεντένια ορθογώνια καθίσματα που βρίσκονται δεξιά και αριστερά από ένα φτιαχτό μονοπάτι ενός σκοτεινού πάρκου..Λίγο πιο εκεί ένα ζευγάρι γλωσσοφιλιέται..ένας σκύλος κατουράει..μία γάτα κυνηγάει το ποντίκι που μόλις ξετρύπωσε από τους σωλήνες ενός υπονόμου..ένας εξηντάρης ατάλαντος γρατζουνάει μια ηλεκτρική κιθάρα καθισμένος σε ένα ψάθινο καρεκλάκι ζητώντας χρήματα που κανένας δεν του αφήνει..ένας ψαράς κοιτάζει το μαύρο άπειρο της θάλασσας περιμένοντας κάποιο ανόητο ψάρι να θυσιαστεί στο καυτό λάδι της κουζίνας του σπιτιού του ή στην χειρότερη περίπτωση στα πρώτα σκουπίδια όπου θα το ρίξει ο ψαράς αφού ματαιόδοξα υλοποιήσει την αχόρταγη απληστία του να αποδείξει πως μπορεί να δαμάσει τα πλάσματα του βυθού..Ο βυθός όμως αυτός είναι τόσο πεθαμένος όσο και οι φραπέδες που βρίσκονται κάτω κοντά στα στραβά μου πόδια και στους οποίους έχει μένει φυλακισμένος μόνο ο αφρός πισσοκολλημένος στα πλαστικά ποτήρια πακέτου..Ποιοι ανόητοι τα παράτησαν χωρίς να νοιαστούν??Και πόσο ανόητη νοιώθω και εγώ που τα κοιτάζω με τόση προσοχή..και που αφιερώνω χρόνο να γράψω κάτι για αυτά??

Και ύστερα σηκώνω το βλέμμα μου από τα τσαλακωμένα χαρτιά μου...Και βλέπω εσένα..να περνάς με το ποδήλατο σου..με πλέον κοντά μαλλιά..φορώντας ένα μωβ ξεβαμμένο φούτερ..Και όπως σε κοίταξα τόσο στιγμιαία...τόσο στιγμιαία έστρεψα και το κεφάλι μου αλλού..Όχι..Ανόητε..Όχι με μίσος..ούτε με ντροπή..Με ένα τόσο μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ που όλο το στόμα μου ξεσκίζεται για να το πει...Ένα ΤΟΣΟ μεγάλο τίποτα....Και ύστερα χαμογέλασα στα μηδενικά δευτερόλεπτα μέχρι να χαθείς από την σκέψη μου...

Ένα ανόητος άνεμος φυσάει εδώ και τόσην ώρα..κάνοντας τα νεύρα μου να σπινθηρίζουν από υπερένταση.....Μου μπερδεύει τα μαλλιά και κάνει τα χαρτιά στα οποία γράφω να χορεύουν και να λυγίζουν προς την δεξιά μεριά..Μάταια προσπαθώ να μουτζουρώσω λίγες λέξεις....Ε που να πάρει ο διάολος..αφήνω το μολύβι...τα τσαλακώνω με μανία ακόμα περισσότερο και τα πετάω μέσα στην ήδη ανακατωμένη από ψευτοαντικείμενα τσάντα μου..

Στο μυαλό μου εικόνες από κλειδοκόκκαλα...Τόσα ζευγάρια κλειδοκόκκαλα έχουν περάσει από πάνω μου....Το κεφάλι μου  πιέζεται από την σούστα του στρώματος...Το ταβάνι σεισμικά να κουνιέται...και εκείνα τα κλειδοκόκκαλα..να σφίγγονται..το δέρμα να τεντώνεται...οι μύες να συσπώνται...Να πάμε όλοι στο διάολο...Σαχλοπλάσματα του βυθού..και του υπονόμου...ΕΚΕΙ ΑΝΗΚΟΥΜΕ.

Βγάζω τον καπνό μου..στρίβω ένα τσιγάρο... και φαγουρίζομαι τώρα στα δικά μου κλειδοκόκκαλα...που πετάγονται τόσο έντονα..δεξιά και αριστερά από τον λαιμό μου..Μου ανήκει ένας λαιμός που εκσπερματώνει λέξεις που κάνουν πολλούς να αηδιάζουν...Α! Ναι..αλλά ξέρεις κάτι???? Δεν δίνω δεκάρα φίλε...

Τα μάτια μου τσούζουν...Δακρύζουν και εγώ γελάω με την κωμικοτραγική κατάσταση στην οποία ζω..Ναι μάλλον πρέπει να αλλάξω επειγόντως τους φακούς μου...Η παραλιακή είναι τόσο άδεια..που αναρωτιέμαι αν όντως κάνει τόσο κρύο...Ή αν εγώ πια έχω γίνει τόσο αναίσθητη που δεν νοιώθω τίποτα..

Ε που να πάρει..με αυτόν τον καταραμένο άνεμο δεν μπορώ να γράψω άλλο...Καταραμένα μάτια..Καταραμένο κρύο...Καταραμένο εγώ μου...Καταραμένα κλειδοκόκκαλα...Γαμώτο νομίζω μόλις ράγισα τα δικά μου...Ε δεν πειράζει...

1/4 Bach - "Ich Habe Genug" BWV82a